โลกนี้ไม่มีหัวใจใครแน่นอน...

เพราะคำว่าพอดีไม่เคยมีบนโลกเลย
เนื่องจากบรรทัดฐานของมนุษย์คืออารมณ์และความรู้สึก
เราจะพอก็ต่อเมื่ออารมณ์และความรู้สึกบอกเราว่าพอ
แต่ถ้าไม่...ปากบอกว่าพอแต่ใจยังโหยหา กายก็วิ่งตามไปอยู่ดี
ถ้าไม่รู้จักสะกดกลั้นหัวใจและความอยากทั้งหลายของพวกคุณ
พวกคุณก็ยังคงวิ่งวนอยู่ในสังสารวัตแบบนี้ไม่มีสิ้นสุด
ความอยาก จริงอยู่ว่าเป็นแรงผลักดันให้เรากระทำอะไรหลายๆอย่าง ทั้งผิด-ถูก
แต่ความเป็นมนุษย์ต้องสามารถใช้สติยับยั้งอารมณ์ได้จึงจะประเสริฐ
ความไม่พอใจก็เช่นกัน มนุษย์เราไม่ว่าจะอายุแค่ไหน จะโตจนแก่เฒ่า หรือเด็กอ่อน
ก็มักจะต้องการทำอะไรให้ได้ดั่งที่ใจตัวเองต้องการ
แม้ว่าบางครั้งจะตั้งอยู่บนพื้นฐานของความเจ็บปวดหรือความไม่สบายใจของใครบางคน
แต่เพื่อสิ่งที่ตนเองต้องการแล้วนั้น มนุษย์ก็ยังคงเอาแต่ใจอยู่วันยังค่ำ
และถ้าไม่บรรลุสิ่งนั้น ก็จะแสดงอาการฟึดฟัด กระฟัดกระเฟียด
หรือแสดงอาการบางอย่างให้รับรู้ว่า "กูไม่พอใจ" "กูไม่ต้องการแบบนี้" ฯลฯ


สังคมที่เราอยู่ เป็นสังคมที่เราต้องสนใจ
เราคงไม่สามารถทำตัว "ไม่แคร์สื่อ" หรือบอกว่า "ไม่แคร์สังคม" กันได้หรอก
ทุกคนพยายามบอกว่า สังคมต้องการแบบนั้นหรือแบบนี้
และต้องทำตัวให้เหมาะเพื่อให้เข้ากับสังคม
หรือเป็นที่ยอมรับในวงกว้างว่าเราก็เป็นมนุษย์ที่เหมาะสมจะอยู่ในสังคมนะ
ทำแบบนี้ถูกต้องแล้ว ต้องแต่งตัวแบบนี้ ต้องกินข้าวแบบนี้
ต้องเข้าตามตรอกออกตามประตูแบบนี้
และบางครั้งก็ต้องกินอะไรแปลกๆราคาแพงๆในร้านอาหารหรูๆ
เพื่อให้คนยอมรับว่ามีกะตังค์
หรือบางสังคมต้องกินเหล้าเพื่อเข้าสังคม ไม่งั้นคุณแปลก??
และบางธุรกิจ คุณรู้มั้ยว่า ถ้าคุณไม่สูบบุหรี่ คุณเข้ากับพวกเขาไม่ได้
การทำธุรกิจถึงได้มีคำว่า "DESS" ที่เป็นที่รู้จักกันดี หรือย่อมากจาก
Drink Eat Smoke Sex!!!
แต่ในบางสถานที่และคนบางกลุ่ม
คุณสูบบุหรี่เมื่ออยู่กับเขาไม่ได้เพราะคุณจะกลายเป็นคนไม่ดี
หรือขั้นถูกหยามเหยียด
นี่เป็นตัวอย่างง่ายๆว่า แท้จริงที่คนอ้างสังคมว่านั่นว่านี่
มันก็เป็นเพราะความต้องการของคนบางกลุ่มเพียงเท่านั้น
ในบางแห่งเราไม่สามารถทำบางอย่างได้เพราะคนที่นั่นไม่ทำ
และในบางแห่งเราสามารถทำบางอย่างได้เพราะมันเป็นเรื่องธรรมดา


ผมพยายามจะแจงให้เข้าใจว่า
มันเป็นสิ่งที่คนกำหนดขึ้นมาต่างหาก ไม่ใช่สังคมกำหนดมาแต่เดิม
แล้วก็มาบอกว่านี่คือสิ่งที่ต้องทำหากต้องการอยู่ในสังคม
แต่ทำไมไม่มีใครสนใจอย่างจริงๆจังๆว่า สังคมต้องการอะไรจากเรากันแน่?
สังคมต้องการอะไรที่มันมากกว่าบรรทัดฐาน ค่านิยมหรือวัฒนธรรม ประเพณี

พวกคุณรู้มั้ยว่าสังคมต้องการอะไร? แล้วรู้ได้ไงว่าสังคมต้องการสิ่งนี้?
ลองคิดดูว่าถ้ามนุษย์ที่มาอยู่รวมกันไม่สามารถพูดได้ ไม่สามารถสื่อสารได้
ไม่สามารถบอกความต้องการแก่กันได้ สุดท้ายแล้วมันคืออะไร?


สิ่งที่กลุ่มมนุษย์ต้องการจนมาสร้างเป็นบรรทัดฐาน
กับสิ่งที่สังคมต้องการจริงๆมันคนละเรื่องกันนะ


คิดออกมั้ย เรื่องง่ายๆตื้นๆ โดนสอนมาแต่เด็ก ฟังมาจนเบื่อ
แต่ให้คิดแบบนี้ทีไรไม่มีใครนึกออกสักคน และไม่มีใครสนใจมันจริงจังสักคน
สิ่งที่สังคมต้องการ
"ความเอื้อเฟื้อ เืผื่อแผ่ และความเข้าใจ ต่อเพื่อนมนุษย์ทุกคนไงเล่า"


ทำไมมันหายากนักทั้งๆที่สังคมกำลังต้องการมันอย่างมากมาย
เรามัวแต่ไปสนใจบรรทัดฐานเรื่องอื่นๆอยู่ได้
ซึ่งเหตุผลแฝงทั้งหมดก็คือมันเป็นสิ่งที่ผู้คนกำหนดขึ้นมาตั้งแต่ต้น
เพื่อสนองความต้องการ แต่สิ่งที่ควรให้แก่กันในขั้นต้นกลับน้อยลงไปทุกที
ถ้าพื้นฐานมันมาไม่ดี ผมจะบอกให้ว่า
ถ้าเลขศูนย์ที่เหมือนไร้ค่ามันไม่เกิดมา มันก็ไม่มีวันมีหนึ่งร้อยได้หรอก
เพราะเลขหนึ่งร้อย ยังต้องการตัวเลขศูนย์ที่ไร้ค่านั่นถึงสองตัวเลย


จริงๆแล้วถ้าสิ่งที่เราโดนสอนมาตั้งแต่เด็ก เช่น
ความเอื้อเฟื้อ เผื่อแผ่ และความเข้าใจต่อกัน
ถูกปลูกฝังมาดีกว่าความรวย ความเก่ง ความฉลาด หรือ ฯลฯ
ที่สังคมไปนับถือคนเหล่านี้อย่างผิดๆและเชิดชูให้เป็นเกียรติยศอันยิ่งใหญ่

ผมเชื่อว่ามันจะไม่มีช่องว่างระหว่างคนรวยกับคนจนหรอก
และจะไม่มีช่องว่างปัญหาเศรษฐกิจด้วย

ถ้าคุณอยากมีชีวิตที่ดีขึ้น
คุณควรทำให้คนรอบข้างและสังคมที่คุณอาศัยดีไปพร้อมๆกัน
ทุกอย่างมันก็จะบูรณาการกันเอง

เอ้อเดี๋ยวหลุดประเด็น จริงๆเรื่องความเอื้อเฟื้อเผื่อแผ่
และความเข้าใจต่อกันมันฟังจนเบื่อแล้วจริงๆ
แต่ทำไมไม่ทำกันสักทีนะ คนไทยเก่งเรื่องเอาตัวรอด
หรือพูดน่าเกลียดๆหน่อยก็ "ขายผ้าเอาหน้ารอด"

ผมแค่อยากแนะนำว่า หลายประเด็นหลายเหตุผลที่มันดำรงอยู่ในสังคม ณ ตอนนี้
คุณไม่สามารถแก้ปัญหาอะไรได้เลย ถ้าคุณไม่เข้าใจปัญหามันเสียก่อน
แล้วถ้าคุณไม่เอื้อเฟื้อ เผื่อแผ่ หรือมีความเข้าใจต่อเพื่อนมนุษย์
คุณนั่นแหละที่จะมีปัญหากับทุกเรื่อง
เพราะจริงๆแล้วคุณแค่ไม่พร้อมเข้าใจเท่านั้นเอง
ปัญหาของคุณอาจไม่ใช่ปัญหาของผมแล้วทำไมอ้างสังคมกันจัง?


ถ้าคุณเอาแต่ความต้องการเป็นหลัก เอาบรรทัดฐานสังคมเป็นหลัก
และอ้างการใช้บรรทัดฐานของสังคมเป็นดัชนีชี้วัดการดำรงชีวิต
คุณก็เป็นเพียงหนูตัวเล็กๆที่จะไม่มีวันสร้างความแตกต่างอะไรให้เกิดขึ้น
และเมื่อคุณติดกับดักหนูจนตายไป หนูก็เป็นแค่หนู
ใครจะมาคิดถึงคุณนอกจากวงศาคณาญาติของหนู
หรือบางที พวกเขาก็จะลืมคุณในเร็ววันเช่นกัน คนไทยความจำสั้นกันหมดนั่นแหละ
ทำไมบางเรื่องคนเราก็อ้างบรรทัดฐานตลอดว่าบางอย่างทำไม่ได้
แต่ในบางเรื่องคุณกลับกล้าฝืนบรรทัดฐานนั้น เพราะคุณเชื่อมั่นในสิ่งที่คุณทำ
ดูแล้วไม่เกี่ยวกับสังคมเลยสักเท่าไหร่นะ
ถ้าคุณต้องการ ต่อให้ฝืนสังคม คุณก็บอกว่ามันถูก
แต่อะไรที่คุณไม่ต้องการหรือไม่เข้าใจเหตุการณ์
ต่อให้สังคมบอกว่าถูก คุณก็ว่าผิดอยู่ดี
แล้วจะอ้างบรรทัดฐานสังคมเพื่ออะไรครับ???


ผมแค่สนับสนุนให้คนไทยมีความเอื้อเฟื้อเผื่อแผ่และใช้ความเข้าใจต่อกันให้มากขึ้นเท่านั้นครับ
ผมแค่เชื่อว่าหากคนเราพร้อมเข้าใจกัน ปัญหาจะน้อยลง 80% เลยทีเดียว
เพราะบางครั้งคนเราชอบเอาบางเรื่องไปเป็นปัญหาของตัวเองโดยไม่จำเป็น
โลกยังไม่แตกนะครับคุณ แค่เวลาเหลือน้อย

บรรทัดฐานทางสังคม ค่านิยมต่างๆมีเยอะเหลือเกิน
แล้วความเข้าใจและเมตตาต่อเพื่อนมนุษย์มันหายไปไหนกันหมด
คนเรานี่แหละที่ฆ่ากันเองจริงๆ


พอหล่ะ ผมบ่นอะไรเรื่อยเปื่อย ผมไปทำงานหล่ะ